Πέρασα μια αρκετά σκοτεινή αρχή εβδομάδας. Ήρθα σήμερα στη δουλειά και ακόμα είμαι σε μια θολούρα.Καλύτερα πάντως. Συνειδητοποίησα οτι η ζωή τρέχει ούτως ή άλλως. Ακόμα κι αν εσύ σέρνεσαι στην τρύπα σου ο κόσμος έξω έχει φώς.Κι εσύ απλά χάνεις χρόνο με το να μένεις στα σκοτάδια. Στις καλύτερες μέρες που έρχονται λοιπόν..
Υπάρχουν λύσεις αλλά δεν είμαι έτοιμη να τις δεχτώ..Βλέπεις έρχονται σε αντίθεση με το μεγαλύτερο φόβο μου. Κι όμως τί άλλο να κάνω; Πρέπει να τελειώσει όλο αυτό.

(Ξυπνώντας ουρλιάζεις στο σκοτάδι.Κι αυτό επιμένει να σου γελάει χαιρέκακα.Κοιτάς τα χέρια σου κι έχουν χαρακιές.Κοιτάς τα πόδια σου κι έχουν αίματα.Οι φίλοι αναιμικοί , στέκουν και σε κοιτάνε.Παράλογα περιμένεις κάποιον να σε τραβήξει.Μα το πιό βαθύ σκοτάδι είναι ακόμα κυρίαρχο.Ιδρωμένο νυχτικό και οι γεννήτορες να ανησυχούν.Λύσεις και επιλογές.Όχι δεν είναι εφιάλτης.Μια ακόμα νύχτα είναι και θα περάσει.)

Διάβασα και τα σχόλιά σας. Εσάς που ξέρω και εσάς που δεν έχουμε γνωριστεί ακόμα.Και ειλικρινά ήταν μια ανάταση.

Μιλάμε λοιπόν..

Advertisements