Αδήλωτες πορείες.
Αναπάντεχες συναντήσεις.
Μετακινήσεις που δεν πήραν έγκριση.
Στο ίδιο στοιχειωμένο λιμάνι , είχα πει πως όλα θα είναι αλλιώς. Είχες πει οτι οι άνθρωποι είμαστε καταδικασμένοι να αλλάζουμε. Και να που δεν είναι το ίδιο.
Στο προσκλητήριο της τάξης των ακροβατών , επίτιμα μέλη θα απουσιάζουν συνεχόμενα.
Η παραγωγική μου ενέργεια , δεν το βλέπεις;
Συνεχής ανανέωση και χτυπάει το σύστημα.
Και που το ξέρω οτι εγώ έχω το τόξο και εγώ το βέλος , δεν ξέρω τι να τα κάνω. Είσαι σε θέση να τον κάνεις εσύ αντί για μένα;
Δε μου φταίει κανείς μα δεν έμεινε και κανείς.
Αδειάζει , αδειάζει.
Τα ρούχα πέφτανε τότε θυμάμαι και τα μάζευες αφηρημένα με παραμάνες. Κι όταν κάποιος σε γνώρισε , τρόμαξες και άλλαξες όψη.Ζούσες σαν μέσα σε νερό , αμφίβιο και οι υπόλοιποι δίποδα θηλαστικά.
Άργησε.
Σκεβρωμένη πλάτη.
Ήθελα να σκέφτεσαι απλά για μένα. Να με νοσταλγείς. Να μην αντέχει το κορμί σου στην έλλειψή μου ούτε μια στιγμή. Να σε πονάει. Να γελάω και να ψάχνεις τι είπες για να το ξαναπείς.
Τόση αρρώστια.
Μα ποτέ , ούτε για μια στιγμή , δεν ήθελα … γάμα το. Ετεροχρονισμένες απολογίες. Καμιά αξία δεν έχει.
Κοιτάω μακριά.

Advertisements