Τρελός ψυχαναγκασμός να ορίσεις σώνει και ντε τη στιγμή.
Εκείνη την άπιαστη που τόσες φορές έχουμε μελετήσει.
Τόσο που κατάντησε κουρέλι πια από τα τόσα αγγίγματα με ιδρωμένα δάχτυλα.
Να σε συνεφέρει τί μικρέ μου πρίγκηπα; Ένα τόσο δα προβατάκι;
Άντε λοιπόν.
Το δρόμο τον ξέρεις.
Εκεί που θα πας θα σε αγκαλιάσουν τριμμένα πουκάμισα.
Θα σκαρφαλώσουν πάνω σου και θα σε λατρέψουν μέχρι θανάτου τετελεσμένου.
Προσωρινά μιλώντας , σκούπισε τα χέρια σου και στο καλό να πας.
Όταν θα σε ψάξω , ξέρω οτι δε θα σε βρώ.
Μα ξέρω επίσης οτι δε θα χρειάζεται κιόλας.
Οπότε δράμα δεν υπάρχει.
Κι αν βρεθούμε ποτέ τυχαία δε θα κοιταχτούμε καν.

Advertisements