«Κοίτα μια νύχτα έξω που κάνει» , τραγουδάει η Χαρούλα. Αλήθεια τι νύχτα θα έχει απόψε.Διαισθητικά και αισιόδοξα θα είναι καλή. Κι αν κάνει λίγο κρύο απόψε , εγώ θα βάλω πάλι καλοκαιρινά. Επιμένω οτι είναι ζέστη και δεν υπολογίζω βροχές και υγρασίες. Απόψε θ’ανέβω στο Λυκαβηττό . στο γνωστό πέτρινο πεζούλι που βλέπει όλη την Αθήνα. Τριήμερο κι κόσμος έφυγε κι η πόλη θα είναι πιο όμορφη από ποτέ. Θα έχει ησυχία , μόνο κάποιο ζευγαράκι θα μουτρώνει ο ένας σε πείσμα του άλλου. Όχι κλειστοί χώροι , κάπνα και απόγνωση σήμερα. Μπορεί όλα γύρω να γέρνουν αρνητικά , θέλω όμως να μη μιλάω και ν’ ακούω μόνο. Σιωπή εκκωφαντική αλλά θα ξεχάσω. Να βγεί το μυαλό από το κεφάλι και χωρίς δεκανίκια να σχεδιάζει μόνο του.Κι αν πιάσει απόηχο ειρωνικού γέλιου θα το αγνοήσει. Το νιώθω έρχεται.
Η Κηφισίας το βράδυ θα είναι έρημη. Φανάρια θα γίνονται από κόκκινα πράσινα, ορφανά με λίγα αυτοκίνητα.Κι ο επόμενος άγνωστος που θα μου χαμογελάσει θα πάρει για απάντηση ένα χαρούμενο χαιρετισμό.
Απλώς δεν αντέχω άλλο αρνητισμό. Όλα θα είναι ροζ. Κοριτσίστικα.Πουπουλένια και αθώα. Θα δω την φωτεινή πλευρά σε ό,τι έχω παρατηρήσει γύρω μου την τελευταία εβδομάδα. Στη συναυλία του Σωκράτη είχε πολλά πιτσιρίκια στα 17 που ήταν παρέες , και χόρευαν μεθυσμένα από τσίπουρο. Τα βλεπες χαρούμενα και άνοιγε η ψυχή σου. Ευχαριστώ και το φίλο Γεώργιο για την παρέα εκείνο το βράδυ.
Γνώρισα καινούριους ανθρώπους που είχαν κάτι να πουν. Ανθρώπους που δύσκολα γεγονότα τα ξεπέρασαν κι είναι όρθιοι.
Δυο φίλοι έφυγαν για ταξίδι και νοερά είμαι μαζί τους.
Θάνατοι αποφεύχθηκαν και δόθηκε πίστωση χρόνου. Στα δικά μου βιβλία , ο κώδικας ορίζει χρέωση. Αυτό που νόμιζα κρίσιμη καμπή τελικά ήταν μια ψιλοστροφούλα. Μα τι απέραντη ανακόυφιση όταν οι φόβοι μας παίρνουν τις πραγματικές τους απειροελάχιστες διαστάσεις. Κι αν όπως πρόσφατα άκουσα , αυτά που γράφω τα καταλαβαίνω μόνο εγώ , δεν πειράζει. Εξάλλου αυτό το εγχείρημα είναι η προσωπική μου ψυχανάλυση , ενδοσκόπηση χωρίς επερχόμενη λοβοτομή και απόπειρα να γίνουν λέξεις που θα καούν όσα με βαραίνουν.
Υπάρχει νομίζω ελπίδα , εκτός από μένα να τα πιάνουν κι άλλοι. Έτσι δεν είναι παίδες;!
Να περάσετε ξεχωριστά απόψε ό,τι κι αν κάνετε και στείλτε κι ένα χαμόγελο προς τα εδώ.
Πολλά φιλιά και το ακκορντεόν σ’ εκείνο το τραγούδι του Φάμελλου για fade out…

Advertisements