Σαν ένας φάκελος που αν τον κρατήσεις αλλιώτικα από ότι πρέπει θα αδειάσει ό,τι κρατάει κρυφό στο ξύλινο πάτωμα.
Αυτά τα Σαββατόβραδα λίγο πριν πιάσουν οι πολλές ζέστες.
Αυτά τα φεγγάρια τα κόκκινα του Αυγούστου που σε τρομάζουν με την απόκοσμη ομορφιά τους.
Αυτές τις περασμένες ώρες λίγο πριν ξημερώσει πάνω σε μπάρες με χιλιάδες σημάδια με ποτά.
Τους πονοκεφάλους τα πρωινά με τον πολύ ήλιο.
Τα παλιά τζιν που σκίζονται πάντα στον καβάλο.
Τα παπούτσια που τρυπάνε οι σόλες ή κόβονται τα λουράκια.
Τα παλιά ξύλινα ντουλάπια που σου φέρνει η μυρωδιά τους στο νου , άδειες εκκλησίες.
Οι υποσχέσεις που σπάσανε και στο εξής κανείς δεν εγγυάται συνέχεια μόνο το χρόνο που θα περάσει.
«Ούτε κι απόψε» , ψιθυρίζεις πριν κοιμηθείς.

Advertisements