«Τί έγινε;»
«Είδα στον ύπνο μου οτι έφυγες»
«Δε φεύγω ψυχή μου.»
Μια αλυσίδα με δένει . Και την αγαπάω αυτή την αλυσίδα . Τη γυαλίζω κάθε μέρα , τη βάφω με χαρούμενο πορτοκαλί της λάβας που κρυώνει . Τη στολίζω με άσπρα και κόκκινα τριαντάφυλλα . Αυτά πάντα τα βράδια . Γιατί τα ξημερώματα , την τεντώνω να σπάσει , ιδρώνω και ματώνω τις παλάμες μου . Δαγκώνω τα δάχτυλά μου να βγεί αλλά δεν ξέρω απο που με κρατάει.Παλεύω να μην φωνάξω και σε τρομάξω . Μετά κλαίω λιγάκι . Μετά ξημερώνει κι όλα αλλάζουν . Την αγαπάω ξανά τόσο δυνατά που νομίζω οτι δε θα αναπνέω χωρίς αυτή. Το μυαλό μου ηρεμεί , η αντάρα χάνεται . Σηκώνομαι , σου χαμογελάω , σε ρωτάω αν θες καφέ και σου λέω πως τίποτα δεν έχει νόημα αν δεν το πω σ΄εσένα . Εγώ δεν είμαι όμορφη αν δεν ακουμπάει το βλέμμα σου πάνω μου . Μου γελάς κοροιδευτικά και φεύγεις . Μου λες οτι θα τα πούμε το βράδυ . Και θα τα πούμε ψυχή μου . Όχι ψέμματα , αλλά τις μισές , εκείνες , αλήθειες που λατρεύεις και με βολεύουν . Αλλά δεν μπορεί..τα ξέρεις ήδη έτσι δεν είναι ; Γι΄αυτό θα φύγεις .. Γι΄αυτό έφυγες ..
«Κοιμήσου τώρα.»

Advertisements