Διάβαζα πρόσφατα αυτό που είχε πει η Μαλβίνα Κάραλη ότι μετά τα τριάντα μας επιλέγουμε αυτό που πραγματικά μας αρέσει και κάνουμε αυτό που μας ικανοποιεί. Και ελπίζω να είναι αλήθεια γιατί αλλιώς.. την πάθαμε συντρόφια! Για την ακρίβεια προσπαθώ από τώρα να το κάνω. Αρκετά χρόνια έφαγα με ανούσιες εξόδους και επαφές με ανθρώπους που τελικά ήταν μόνο θεατές χωρίς ποτέ να κάνουν το βήμα να γίνουν δρώντες ή ακόμα χειρότερα νόμιζαν ότι δρούσαν ενώ απλά κοιτούσαν. Δε βγάζω την ουρά μου απέξω κι εγώ αμέτρητες φορές έπεσα στην τρύπα , νομίζω όμως ότι το παλεύω ακόμα (ευσεβείς πόθοι; λες;) .Δε θέλω να συνυπολογίσω τις ατέλειωτες ώρες συζητήσεων γιατί ακόμα πιστεύω ότι οι κουβέντες εξακολουθούν να έχουν αξία καθώς μόνο έτσι προβάρω σκέψεις και απόψεις να δω αν ευσταθούν ή θέλουν δουλειά ακόμα.
Έτσι λοιπόν σήμερα που με πήρε μια καλή μου φίλη και θέλει να τα πούμε (πολύ την εκτιμώ αυτή την φράση) θα την πάω βόρεια ,στο Σεβάχ , που προσφέρεται για καφέ και κουβέντες αραγμένες σε καρέκλες για ώρα που περνάει πολύ-πολύ αργά. Δε θα αναφέρω που είναι το μαγαζί μην πλακώσει και κόσμος και το χαλάσουμε! Χα!
Σκεφτόμουνα πολύ έντονα τις τυχαίες συναντήσεις με παλιούς φίλους ή γνωστούς ή πρώην συντρόφους ή γενικά εκπροσώπους εποχών νεκρών. Μιας και πρόσφατα μου έτυχε , τελικά δεν ξέρω αν είναι προάγγελοι καλών ή κακών στιγμών .Ανταλλάζεις τηλέφωνα που ποτέ δεν χρησιμοποιείς τελικά και ενώ το ξέρεις επιμένεις να το αγνοείς .Απομακρύνεσαι από το σημείο της συνάντησης με ένα κρυφό μειδίαμα χαρμολύπης και αναρωτιέσαι τι να φταίει .Μήπως οι πεθαμένες καλησπέρες; (δανεικό από τον Πασχαλίδη) .Μήπως ο χρόνος ; Οι αποφάσεις που ποτέ δεν πήρες; Εκείνες που πήρες;
Πολλές απορίες κι είναι ακόμα νωρίς.. Η μέρα μόλις μέσιασε..
..»Πιάνω να ζωγραφίσω τα παιδιά μες στην πλατεία»..

Advertisements