Σκοπός ήταν να γραφτεί μια στρωτή ιστορία. Μια ιστορία που κάτι θα έλεγε , που θα έβγαζε ένα νόημα , που θα ενδιέφερε και κάποιον άλλον να τη διαβάσει. Το θέμα όμως είναι τελικά πως είχα ξεχάσει τη βασικότερη των αρχών που διέπουν μια αφήγηση , ένα ποίημα , οποιοδήποτε γραπτό τέλος πάντων : ότι αυτά που γράφεις τα γράφεις για σένα , γιατί εσύ θες να λυτρωθείς ή να βασανίζεσαι .Κανένας άλλος δεν έχει σημασία ίσως για αυτό να υπάρχουν οι αφιερώσεις στις αρχές των βιβλίων , για να ξεγελιούνται οι συγγραφείς ή να κοροιδεύουν τους δικούς τους ανθρώπους ότι τάχα τους σκέφτονταν όταν έγραφαν .Και τελικά έπεσα πάνω σε αυτή τη σκέψη εκφρασμένη από τον Stephen King και χαλάρωσα στιγμιαία αφού μου απαλύνθηκαν οι τύψεις. Ε μετά νευρίασα γιατί συνειδητοποίησα πως τελικά είμαι πολύ ασήμαντη! Βλέπεις δεν ήταν η πρώτη φορά που κάτι για το οποίο θεωρούσα ότι είχα την αποκλειστικότητα της σκέψης τελικά με είχε προλάβει κάποιος άλλος και το είχε πει και μάλιστα καλύτερα .Αυτά όλα στα δεκαεννιά μου (εκεί που κανείς δε σε πιάνει!-δανεικό από το Μάλαμα) .
Είπα λοιπόν ότι θα σταματήσω να γράφω και θα μείνω στο διάβασμα γιατί αυτό δε σε προδίδει ποτέ! Είναι σαράκι όμως που δεν κουράζεται ποτέ και ποτέ δε σταματάει να σε τρώει. Μεγαλώνοντας έμπλεξα με όλα αυτά που μπλέκει κανείς : σχολή , μαθήματα , δουλειές , αμάξι , εφορία , υποχρεώσεις οικογενειακές και φιλικές (και επιμένω στο φιλικές γνωρίζοντας το κόστος αυτής της οριοθέτησης ) και το θέμα του γραψίματος έμενε στο πίσω μέρος του μυαλού μου , επιμένοντας να σέρνεται μπροστά επίπονα , ιδιαίτερα τα ξημερώματα μετά από πολλά ή –όσο περνούσαν τα χρόνια και μειώνονταν οι αντοχές – λίγα ποτά.
Κι έφτασα λοιπόν εδώ . Διανύω την τρίτη δεκαετία μου και τίποτα δε με έκανε να το συνειδητοποιήσω εκτός από λίγα ξαφνικά γεγονότα .
Είναι ένας τρόπος λοιπόν να ξεγελάσω το χρόνο. Ίσως λοιπόν αυτό να είναι και αυτό εδώ το ημερολόγιο .

Advertisements