Και κάπως έτσι θα ξεκινήσει και τούτο το καλοκαίρι.
Που όσο ζεστά ξεκίνησε οδεύει σε ωρίμανση.
Με σένα να με κοιτάς απ΄ τον κόκκινο καναπέ όσο στρίβεις τσιγάρα και οδεύεις όπως ο Σαμάνο.
Να μου λες για τις μουσικές σου και να σου απαντάω για τις γραφές μου.
Και να μου χαλάει η συνειρμική ρίμα.
Και φτιάξε χάλασε περνάει ο χρόνος.
Και στην τελική
Χρόνος είναι.
Αυτός είναι ο ρόλος του.
Να περνάει και να νομίζεις πως κάποιος μίλησε.
Και δεν άκουσες τι είπε μα θα το βγάλεις απ΄ τα συμφραζόμενα.
Και κοίτα τι παράξενο, που αυτό είναι ζωή τελικά.
Να είναι καλοκαίρι, να με θυμώνεις, να ξεφεύγω απ΄ το βλέμμα μου και by default να τραγουδάω τα δίστιχα των Λειψών.
“ Ααααα κι αν μακριά μου βρίσκεσαι
ο νους μου είναι σε σένα
μιαν ώρα από τα χείλη μου
δε λείπει τ΄ όνομά σου
εεεεε μιαν ώρα”
Τι παράξενο,
είναι καλοκαίρι
κι εγώ φεύγω
μαζί σου
να με στηρίζεις όπως στον ηπειρώτικο
το φεγγάρι κάνει βόλτα
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΜΕΙΝΕ ΝΑ ΖΕΣΤΑΘΕΙς
