dscn0361.jpg

Τα πρωινά μετά την άπιστη νύχτα, πάντα τα μάτια δακρύζουν στο πρώτο αεράκι. Υπολογίζοντας πως φυσάει πολύ τούτες τις μέρες, υπολογίζεις πως και τα μάτια θα τρέχουν αιμορραγώντας. Γυναίκες. Πλάσματα που αιμορραγούμε κάθε φεγγάρι. Και δεν πεθαίνουμε. Μια εξάντληση μόνο στους λαγόνες.

Και πως γίνεται να χωρίζουμε τις ζωές μας σε κομμάτια; Να χωρίζουμε τους ανθρώπους μας σε μέρη τους; Τούτος εδώ είναι η καρδιά μου, στέλνει αίμα παντού, το ζορίζει κι αυτό βγαίνει απ’ τις οπές. Τούτος εδώ είναι το μυαλό μου, ορίζει το αίμα να σφυροκοπήσει ζωτικά, να ανταριαστεί την ώρα που θα τον έχω μέσα μου, να βουίζει στ’ αυτιά μου την ώρα που θα μου λέει ότι τον τρελαίνω. Τούτος εδώ είναι η αφή , η όσφρησή μου, κάνει το αίμα μου να τον θυμάται, να ψάχνει μέσα σε παλιά γράμματα για τις δικές του σταγόνες, ταχυδρομημένες χρόνια πριν, έχουν γίνει πια σκούρο μπορντώ.

Άπιστη νύχτα.Τα μάτια που δακρύζουν στον αέρα του ξημερώματος.Άπιστη νύχτα.Οι λαγόνες που πονάνε καθώς θυμούνται.Άπιστη νύχτα.Η μυρωδιά του κόσμου που φτιάχτηκε για/μέσα σε ένα μόνο δωμάτιο.Άπιστη νύχτα.Οι γρατζουνιές στο σαγόνι απ΄ τ΄ άγρια φιλιά.Άπιστη νύχτα.Όσα πήραν αέρα και ξεράθηκαν στο δέρμα.Και που είναι η θέλησή σου ψυχή μου, που είναι η οριστικοποίηση του όχι; Της άρνησης της καταδικασμένης στην αφάνεια;

Αδύναμος, αδύναμη, λόγια που βγαίνουν μόνο για το fade out. Τις θυμάσαι τις κασέτες που φτιάχναμε στο σχολείο; Μια τέτοια κασέτα, μια τέτοια λίστα τραγουδιών, να τελειώνει με τούτο

BlueStrange colour blue/Sixteen tons on the moon/Blue/Strange colour blue/Coming back to you/Pushing through/Pouring rain/Nearly there/Nearly there/Oh, blue/Blue/Strange colour blue/Sixteen tons on the moon/I am racing/Outside and below myself/Nearly forgot myself there/Nearly there, yeah/Oh, everybody’s sleeping now/An industrial silence singing/And the rain will keep hammering down from overhead/Now there’s a blue, blue, strange colour blue/Let me dream of me and you/Oh, how the rain keeps coming down/Pour, oh, running down the window/Like a vein on my arm/Oh, running down the window/Like a vein on my arm, yeah/This is how we do it/Nearly there/This is how we do it/This is how we do it/This is how we do it/Nearly there/Oh, blue/

και την μυρωδιά μου να εξατμίζεται στα χοντρά σου σεντόνια, χοντρά λες και ήρθε κιόλας ο χειμώνας, μα μάλλον ήρθε, μάλλον στον κόσμο για/μέσα στο δωμάτιό σου είναι πάντα χειμώνας.

Και μόλις ξημερώσει θα βγω στο δρόμο, στη σκόνη, θα καμώσω ένα τσιγαράκι και θα ξεκινήσω. Και στ’ αυτιά μου ξανά ο χειμώνας σου.