So why tonight should I wear a frown?

Για εκείνες τις φορές που η ανικανότητά σου σε πετάει έξω από το σύστημα. Για όταν αισθάνεσαι ανίσχυρος να δέσεις τα πάθη σου και σε σέρνουν. Για τους ανθρώπους που σε ενοχλούν και δεν αντέχεις να τους αποκόψεις. Για τους καβγάδες που απέφυγες τεχνηέντως και τα ανείπωτά τους σε τρώνε χρόνια μετά. Για την έλλειψη αισθητικής που σε πονάει στα μάτια. Για τη γκρίνια και τη μιζέρια του μέσα σου και του έξω τους. Για τις συναντήσεις και τις συζητήσεις που πας σέρνοντας και μετά κλαίγεσαι. Για την αδυναμία οριοθέτησης σαφούς προσανατολισμού. Για την έλλειψη άποψης. Για τις ηλίθιες γενικεύσεις. Για τις περιττές συνουσίες πάσης φύσεως που πήρες μέρος. Για τις ρημάδες αναμνήσεις των πιο άκυρων γεγονότων. Για την έλλειψη μνημονικού στα σημαντικά. Για την μαλακισμένη καθημερινότητά σου. Για τη μη έγκυρη κάλυψη των οφειλών σου. Για τις κουβέντες χωρίς βάση . Για την εκλογίκευση των πιο τρελών περιπτώσεων. Για την προσποίηση άκρατης κοινωνικότητας. Για το συνεχές κυνήγι της διαφορετικότητας. Για την ευπρέπεια του δήθεν σου. Για τους ενθουσιασμούς σου που χτυπάνε συνέχεια στον ίδιο τοίχο . Για τη χαλιναγώγηση του παροσμητισμού σου. Για τις ντροπές έκθεσης. Για τους συναισθηματισμούς και τα κλάμματα.

Μικροφωνίζει και γίνεται αντιληπτό. Το αδήλωτο παρόν σου. Μπουκώσου τώρα με τις προσδοκίες σου και ξέχνα. Οι υπόλοιποι θα την παλέψουν ούτως ή άλλως. Υπερπροσπάθεια να μην ξεκινήσει αποτυχημένα και αυτή η εποχή. Χρωστάς κάποιες κουβέντες σ’ εκείνο το απογοητευμένο βλέμμα από παλιά. Κι αν δεν έρθει , θα πας εσύ. Ο καθένας τη δουλίτσα του και το πανί του. Α ρε σύντροφε! Εκατό χρόνια θα ζήσεις κι ας σ’ έχουν διαγράψει με συνοπτικές διαδικασίες , όταν δε θέλησες να καλύψεις το χαμένο έδαφος. Κι ας μην καταλάβουν ποτέ πως τους υποστηρίζεις ακόμα και τώρα φοράς εσύ εκείνο το απογοητευμένο βλέμμα από παλιά. Αναμονή και πολλά άδεια ποτήρια. Βράδυ και αμάξια μόνο μ’ έναν επιβάτη. Πάλι άργησες και στην ταβέρνα θα βρείς το λερωμένο τραπέζι κενό. Καρέκλες τραβηγμένες στην άκρη , αχρησιμοποίητες από χρόνια , μιας και οι επισκέψεις ειδοποίησαν πως δε θα ‘ρθουν τελικά. Ακούγεται αχνά “ναστράβια”. Ο πονοκέφαλος σκάει και σ’ αφήνει μουδιασμένο. Θα ξαναγίνει μπλέ , έτσι δεν γίνεται πάντα;

Έκλεισε το τηλέφωνο με το Σώτο και μεταξύ πανικού και ασυγκράτητης χαράς πήρε τηλέφωνο τις τρείς κολλητές της. Έκλεισε ένα μισάωρο με την καθεμία και μετά από ατέλειωτη τηλεδιάσκεψη κατέληξε στα ρούχα που θα φορούσε : στενό μαύρο παντελόνι και ένα στράπλες με στράς. Έτσι και θα τον εντυπωσίαζε και θα του φαινόταν αρκούντως σοβαρή.
Δεν ήξερε που θα την πήγαινε αλλά θα τον άφηνε να πάρει πρωτοβουλία. Αργότερα θα έβλεπε το στυλ του και θα το προσάρμοζε ανάλογα. Η αλήθεια ήταν πως της άρεσε. Ήταν αρρενωπός , ψιλοάγριος και αποφασιστικός. Ό,τι δηλαδή δεν ήταν ο προηγούμενος. Το ένιωθε όλα θα πήγαιναν καλά αυτή τη φορά. Στην εταιρεία , η καθαρίστρια που τα ήξερε όλα και όλα τα έβλεπε , της είχε πει οτι δεν είχε πολλά-πολλά με τους κεραμιδόγατους του γραφείου και οτι δεν μίλαγε με γκόμενες στο τηλέφωνο. Άρα ήταν μόνος του , όχι σαν εκείνο τον παντρεμένο που την κυνήγαγε και δεν της είπε παρά μόνο μετά από ένα μήνα οτι είχε γυναίκα και παιδιά. Τον άθλιο! Καλά της το ‘λεγε η κολλητή της οτι κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά εκείνη σκεφτόταν οτι απλά τη ζήλευε που ένας τόσο ωραίος άντρας και με λεφτά την ήθελε.
Τώρα όμως με το Σώτο θα ήταν διαφορετικά. Συνέχισε να ονειρεύεται και να σχεδιάζει τη γνωριμία με τους γονείς της , το γάμο και όλα αυτά που θα ερχόντουσαν. Σταμάτησε την ονειροπόληση για να φτιάξει τα νύχια της. Αποτρίχωση δε θα έκανε. Μ’ αυτό τον τρόπο και να της ερχόταν να του κάτσει θα σταμάταγε σίγουρα. Δεν έπρεπε να τον αφήσει να την πηδήξει εκείνο το βράδυ. Πώς θα τον κράταγε μετά;
Έβαλε αρκετό άρωμα για να κρατήσει και πήρε την τσάντα της. Απόψε θα νικούσε εκείνη..

Έκλεισε το τηλέφωνο. Όλα είχαν κανονιστεί. Στις 8μισι θα συναντιόντουσαν στο Θησείο.Τώρα βέβαια δεν μπορεί να πει και με σιγουριά οτι ήταν ραντεβού αυτό που κλείσανε.Πάντως κάτι θα έβγαινε από όλους αυτούς τους μήνες που απλά χαιρετιόντουσαν στο διάδρομο της εταιρείας,αυτή φορτωμένη με κλασέρ , αυτός στο δρόμο για το καπνιστήριο.Ήταν ωραία γκόμενα , όσο να πεις. Λίγο φορτωμένη βέβαια αλλά τι σημασία είχε; Σάμπως θα την γνώριζε στη μάνα του;
Μετά από κάμποσα βλέμματα αποφάσισε να της πει να πιούνε κανα ποτό. Τώρα ένα , τώρα δύο θα έδειχνε.Ευελπιστούσε όμως οτι δε θα του τα ‘ πρηζε ιδιαίτερα και δε θα είχε την απαίτηση να την κεράσει.Ποτέ δε γούσταρε τα κεράσματα.Γαμημένη χειραφέτηση σου λέει ο άλλος.Τι σκατά κοπανιούνται οι γυναίκες , διαλαλούν την ανεξαρτησία τους και μετά σου θέλουν και κεράσματα..Μόνο την πρώτη του γκόμενα , την Αναστασία είχε κεράσει κι αυτό γιατί είχαν πάρει πρωτάθλημα. Αλλά δεν άξιζε τον κόπο. Ούτε μια πίπα δεν κέρδισε σε αντάλλαγμα. Ωραία η Αναστασία αλλά με το που είδε τη μάνα της φρίκαρε και την έστειλε. Σκέψου να γίνει και η Αναστασία έτσι!
Φόρεσε καθαρό πουκάμισο , έβαλε και κολώνια και τράβηξε και μια μαλακία -μην τον περάσει και για λιγούρη..
Έφυγε από το σπίτι να πάει τ’ αμάξι για πλύσιμο γιατί ποτέ δεν ξέρεις και που θα καθότανε.
Σωστός ο Σώτος!

Δοκιμαστικό ήταν. Και το ‘ξερες από αρχής. Τώρα τι θα ζητήσεις παραπάνω; Χρόνος που φεύγει και ανεκμετάλλευτες ώρες. Βοήθεια από ειδικούς και όλα θα πάνε καλά. “Κι όσοι μας μίλαγαν για επιλογές ήτανε μπάσταρδοι πέρα για πέρα πουλημένοι ” , που έλεγε και η Γώγου. Κι αναρωτιέμαι μετά από τόσα χρόνια αν οι δικές σου επιλογές σε βγάλανε πέρα ακέραιο. Κουβέντες που ποτέ δε γίνανε κι ίσως δε χρειαζόταν και τελικά να γίνουν. Τώρα θα τερματιστεί. Ίσως να πάρει πολύ καιρό. Θυμάται κανείς άραγε το γύρο του θανάτου στα παλιά λούνα-παρκ; Το μεγαλύτερο πρόβλημά σου το είχες κιόλας οριοθετήσει : ποτέ δεν έζησες σύμφωνα με την ηλικία σου , έλεγες. Κι εγώ τελικά οριοθέτησα εκείνα τα κομμάτια να μην αναπλαστούν ποτέ. Λάθος; Θα δείξει.
Εκείνες τις νύχτες που σ’ έπαιρνε μπάλα η πτώση έβγαινες με τα μάτια βαμμένα κι όλοι σε κοιτάγανε. Νομίζαν οτι ήσουν κάποιος ροκ σταρ και δήλωνες το ξεχωριστό σου. Και σε κοιτούσαν με θαυμασμό και φόβο. Κι εγώ καμάρωνα δίπλα σου. Ήξερα οτι το βράδυ σου ζούσες μόνο για τη δική μου φωνή. Και κατάλοιπα μένουν για λίγο ακόμα.

Πέρασα μια αρκετά σκοτεινή αρχή εβδομάδας. Ήρθα σήμερα στη δουλειά και ακόμα είμαι σε μια θολούρα.Καλύτερα πάντως. Συνειδητοποίησα οτι η ζωή τρέχει ούτως ή άλλως. Ακόμα κι αν εσύ σέρνεσαι στην τρύπα σου ο κόσμος έξω έχει φώς.Κι εσύ απλά χάνεις χρόνο με το να μένεις στα σκοτάδια. Στις καλύτερες μέρες που έρχονται λοιπόν..
Υπάρχουν λύσεις αλλά δεν είμαι έτοιμη να τις δεχτώ..Βλέπεις έρχονται σε αντίθεση με το μεγαλύτερο φόβο μου. Κι όμως τί άλλο να κάνω; Πρέπει να τελειώσει όλο αυτό.

(Ξυπνώντας ουρλιάζεις στο σκοτάδι.Κι αυτό επιμένει να σου γελάει χαιρέκακα.Κοιτάς τα χέρια σου κι έχουν χαρακιές.Κοιτάς τα πόδια σου κι έχουν αίματα.Οι φίλοι αναιμικοί , στέκουν και σε κοιτάνε.Παράλογα περιμένεις κάποιον να σε τραβήξει.Μα το πιό βαθύ σκοτάδι είναι ακόμα κυρίαρχο.Ιδρωμένο νυχτικό και οι γεννήτορες να ανησυχούν.Λύσεις και επιλογές.Όχι δεν είναι εφιάλτης.Μια ακόμα νύχτα είναι και θα περάσει.)

Διάβασα και τα σχόλιά σας. Εσάς που ξέρω και εσάς που δεν έχουμε γνωριστεί ακόμα.Και ειλικρινά ήταν μια ανάταση.

Μιλάμε λοιπόν..

ημικρανίες
υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος να πεθάνει από ημικρανίες;
υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος να μην έχει ερωτική επιθυμία;
ημικρανίες

Αδήλωτες πορείες.
Αναπάντεχες συναντήσεις.
Μετακινήσεις που δεν πήραν έγκριση.
Στο ίδιο στοιχειωμένο λιμάνι , είχα πει πως όλα θα είναι αλλιώς. Είχες πει οτι οι άνθρωποι είμαστε καταδικασμένοι να αλλάζουμε. Και να που δεν είναι το ίδιο.
Στο προσκλητήριο της τάξης των ακροβατών , επίτιμα μέλη θα απουσιάζουν συνεχόμενα.
Η παραγωγική μου ενέργεια , δεν το βλέπεις;
Συνεχής ανανέωση και χτυπάει το σύστημα.
Και που το ξέρω οτι εγώ έχω το τόξο και εγώ το βέλος , δεν ξέρω τι να τα κάνω. Είσαι σε θέση να τον κάνεις εσύ αντί για μένα;
Δε μου φταίει κανείς μα δεν έμεινε και κανείς.
Αδειάζει , αδειάζει.
Τα ρούχα πέφτανε τότε θυμάμαι και τα μάζευες αφηρημένα με παραμάνες. Κι όταν κάποιος σε γνώρισε , τρόμαξες και άλλαξες όψη.Ζούσες σαν μέσα σε νερό , αμφίβιο και οι υπόλοιποι δίποδα θηλαστικά.
Άργησε.
Σκεβρωμένη πλάτη.
Ήθελα να σκέφτεσαι απλά για μένα. Να με νοσταλγείς. Να μην αντέχει το κορμί σου στην έλλειψή μου ούτε μια στιγμή. Να σε πονάει. Να γελάω και να ψάχνεις τι είπες για να το ξαναπείς.
Τόση αρρώστια.
Μα ποτέ , ούτε για μια στιγμή , δεν ήθελα … γάμα το. Ετεροχρονισμένες απολογίες. Καμιά αξία δεν έχει.
Κοιτάω μακριά.

Εικόνες. Μπλεγμένα καλώδια σε φύλλα και πάλι πίσω. Νερά γύρω από τις ράγες. Αρχηγέ δεν μακράινει η επιστροφή , τουλάχιστον απόψε. Πριν χαθείς , καληνύχτα. Θόρυβος από τον αέρα. Αχός. Κ ι ένας φαντάρος λοξοκοιτάει για να μην πάει χαμένη η άδεια. Νεράιδα και πριγκήπισσα αυτή ξανά. Και ο τελευταίος συρμός αργεί ακόμα.Αχνά σημάδια , μάλλον ονόματα. Μόνο τρία λεπτά περάσαν. Πόσος κόσμος περιμένει αυτή τη διαφορά. Και δεν επικοινωνείς. Απόμακρη καταγραφή. Εικόνες ,λέω…
Δυσκολευόμουνα. Μα χέρια στη μέση μου τυλιγμένα με τραβάνε. Βλέπω κόκκινα και άσπρα. Ταχύτητες όχι αστεία. Περιμένω.
Φρέσκος αέρας μέσα από τη στοά. Κορίτσια με ψηλά δεμένα παπούτσια. Πάλι υπάρχει περιθώριο. Για μάτια , για βαμμένα μαλλιά. Για οτιδήποτε αλλιώτικο θαυμάσεις. Είναι η ώρα τέτοια και πού είναι τα κομμάτια σου;
Νομίζω οτι κάπου στο βάθος βλέπω τον εκπρόσωπό σου. Διάφανο ήρωα , καταδικασμένο στη θυσία. Φτιαγμένο για να πέσει στην τιμημένη μάχη. Αλλοτινό ιππότη και αιώνιο εραστή. Γυναίκες τον προσκυνούν.Τη μοναξιά του , τον σκοπό του.
Άδικο να μαζεύεσαι στη φωλιά σου όταν είναι έτοιμο φευγιό.Και δε μένει πια δικό σου. Στήσε το βάθρο σου κι ανέβα αν σε δώ. Σε κοσμούν τα ίχνη στα χέρια σου.Ένα πράγμα , μία πράξη. Τις πόρτες του αυτοκινήτου σου να χτυπάς. Σε ποιά συρροή θα πέσεις; Εσύ να φεύγεις. Λυγμός μέσα στη νύχτα σου.
Το τρένο πάει γρήγορα. Αντοχή για να το σώσω. Το μισό σου σώμα κολλημένο πάνω μου. Δε σε ξέρω , είσαι άγνωστος μα δεν τραβιέμαι μακριά. Εκμεταλλευόμαστε τα απότομα φρένα και εφαρμόζουμε στιγμιαία. Έτσι σαν να φτιαχτήκαμε κι οι δυο για τούτη τη στιγμή. Που θα μεσιάζει η νύχτα και πριν έρθει η επόμενη στάση θα ‘ναι σαν να σε ξέρω. Τα μισά μας κορμιά έχουν κιόλας γνωριστεί.

Τρελός ψυχαναγκασμός να ορίσεις σώνει και ντε τη στιγμή.
Εκείνη την άπιαστη που τόσες φορές έχουμε μελετήσει.
Τόσο που κατάντησε κουρέλι πια από τα τόσα αγγίγματα με ιδρωμένα δάχτυλα.
Να σε συνεφέρει τί μικρέ μου πρίγκηπα; Ένα τόσο δα προβατάκι;
Άντε λοιπόν.
Το δρόμο τον ξέρεις.
Εκεί που θα πας θα σε αγκαλιάσουν τριμμένα πουκάμισα.
Θα σκαρφαλώσουν πάνω σου και θα σε λατρέψουν μέχρι θανάτου τετελεσμένου.
Προσωρινά μιλώντας , σκούπισε τα χέρια σου και στο καλό να πας.
Όταν θα σε ψάξω , ξέρω οτι δε θα σε βρώ.
Μα ξέρω επίσης οτι δε θα χρειάζεται κιόλας.
Οπότε δράμα δεν υπάρχει.
Κι αν βρεθούμε ποτέ τυχαία δε θα κοιταχτούμε καν.